Szpic Miniaturowy (Pomeranian)

Pomeranian wychodzi dobrze na każdym zdjęciu i jako jedyny w domu nie ma pojęcia, jak wygląda. W czasach, w których ludzie poprawiają swoje twarze, zanim ktokolwiek je zobaczy, to talent rzadszy niż rodowód. Galeria w telefonie jego właściciela wygląda zwykle tak samo: dwa tysiące zdjęć psa, kilka zdjęć rodziny i jedno własne, do dowodu. Na wspólnych selfie on wychodzi znakomicie. Ty jakoś mniej.

Do roli gwiazdy dochodził długo. Nazwa rasy znaczy po prostu „pomorski”: jego przodkowie stróżowali na podwórkach Pomorza i ważyli kilkanaście kilogramów, a bywało, że ponad dwadzieścia. Wszystko zmieniła królowa Wiktoria, pierwsza influencerka tej rasy. W 1891 roku pokazała swoje małe pomeraniany na wystawie Crufts w Londynie, a Anglicy, którzy kochali królową razem ze wszystkim, co do niej należało, zapragnęli dokładnie takich samych. Jej ulubieniec Marco ważył niewiele ponad pięć kilo, więc hodowcy szybko zrozumieli, w którą stronę idzie moda. Za życia Wiktorii rasa zmalała o połowę i malała dalej. Zmalało w nim wszystko oprócz futra, głosu i opinii o sobie.

Ta opinia jest zresztą nieproporcjonalnie duża. Pomeranian mieszka w ciele dwukilogramowej maskotki, a zachowuje się jak ochrona klubu. Melduje domofon, windę, kuriera i sąsiada, który ośmielił się wrócić z pracy. Na psa cztery razy większego szczeka takim tonem, jakby to tamten miał się z czegoś tłumaczyć. Głos ma o kilka numerów za duży, jakby został mu po dawnym rozmiarze. Jest przy tym bystry i szalenie chętny do nauki, więc cały ten zapał da się skierować w sztuczki i zabawę, zanim sam znajdzie sobie zajęcie.

W jego życiu jest jeden okres bez filtra. Anglicy nazywają go puppy uglies, czyli szczenięcą brzydotą. Około czwartego miesiąca kulka puchu, której zdjęcia zbierały więcej polubień niż wszystkie Twoje wakacje, zaczyna gubić sierść. Najpierw wygładza się pyszczek, potem przez grzbiet idzie przerzedzony pas, a nogi nagle wydają się o dwa numery za długie. Pies wygląda, jakby ktoś zaczął go strzyc i w połowie poszedł na obiad. Znajomi przestają pytać, jak się czuje, i zaczynają pytać, co to właściwie za rasa. Ty o drugiej w nocy wpisujesz w wyszukiwarkę „pomeranian wypada sierść czy to normalne”, a na Instagramie zapada cisza. On tymczasem paraduje po osiedlu jak zwycięzca wystawy. Około dziesiątego miesiąca z łysiejącego podrostka wyrasta chmura futra, a w środku tej chmury siedzi ten sam pies z tą samą miną. Różnicy nie zauważył.

Szczenięcej brzydoty nie leczy się karmą, więc nie zmieniaj jej w panice i nie dosypuj na własną rękę olejów ani witamin. Wystarczy pełnoporcjowa karma, która mu służy, i szczotkowanie partiami, od skóry do końcówek. Nie strzyż go też na misia, choć na zdjęciach wygląda to uroczo: okrywa pomeraniana po ostrzyżeniu odrasta miesiącami, nierówno, a bywa, że wcale.

Prawdziwa forma tego psa liczy się w gramach. Dorosły pomeranian waży dwa, trzy kilo, więc dwieście gramów nadwagi znaczy dla niego tyle, co sześć kilo dla człowieka. Jeden plaster żółtego sera to prawie jedna trzecia jego dziennych kalorii. A każdy zbędny gram naciska na dwa najsłabsze miejsca rasy, czyli delikatną tchawicę i drobne kolana. Najczulsza rzecz, jaką możesz dla niego zrobić, brzmi przewrotnie: postaw go na ziemi. Psa, który mieści się w ramionach, łatwo nosić zamiast wyprowadzać, a on ma cztery sprawne łapy i nie jest dodatkiem do stroju.

Wszystko wokół ma dziś dobrze wyglądać: śniadanie, mieszkanie, urlop i twarz. Zdjęcia poprawia się, zanim ktokolwiek je zobaczy, a w lustro zagląda się częściej niż komuś w oczy. W samym środku tego świata mieszka pies, który wygląda jak gotowy kadr, i zupełnie go to nie obchodzi. Pewności siebie nie bierze z odbicia ani z polubień. Bierze ją z tego, że jesteś obok. I dokładnie tak samo patrzy na Ciebie: bez filtra.

W Twoim telefonie są tysiące jego zdjęć. On nie ma ani jednego Twojego i nigdy żadnego nie potrzebował. Zna Cię rozczochranego o szóstej rano, z gorączką i w dresie z liceum, a mimo to wita Cię w drzwiach jak gwiazdę na czerwonym dywanie.

Dla niego zawsze wychodzisz dobrze.