Yorkshire Terrier

Yorkshire terrier nie wie, że jest mały. Nikt mu tego nie powiedział, a gdyby ktoś spróbował, i tak by nie uwierzył. W tym niespełna trzykilogramowym, jedwabistym ciałku mieszka pewność siebie, której nie powstydziłby się dog niemiecki — i odwaga, która każe mu rzucić wyzwanie psu pięć razy większemu w głębokim przekonaniu, że to starcie skończy się dla niego korzystnie. Zwykle kończy się tak, że bierzesz go na ręce, a on i tak czuje się zwycięzcą.

Ta pewność siebie ma zresztą solidne, robotnicze papiery. York nie urodził się na salonach — urodził się w huku i pyle przędzalni hrabstwa Yorkshire, dokąd w czasach rewolucji przemysłowej szkoccy robotnicy przywieźli swoje małe, zawzięte teriery. Ich zadanie było jedno i wcale nie eleganckie: pilnować, żeby w fabrykach i kopalniach nie panoszyły się szczury — a do patrolowania ciemnych hal i korytarzy trzeba było odwagi o kilka rozmiarów większej niż pies. Dopiero potem wydarzył się najbardziej błyskotliwy awans społeczny w psiej historii: wiktoriańskie damy zobaczyły tę lśniącą, stalowo-złocistą sierść i szczurołap z przędzalni w jedno pokolenie przeprowadził się na jedwabne poduszki salonów. Przeprowadził się jednak w całości — razem z charakterem. I dlatego Twój elegancki piesek o fryzurze z wybiegu potrafi dziś z absolutną powagą zapolować na muchę, cień albo Twój kapeć — i być z siebie szczerze dumny.

Bo york to charakter spakowany w rozmiarze podręcznym. Rządzi z najwyższej dostępnej poduszki niczym mały monarcha, wita gości komunikatem dźwiękowym w cenie, a każdą próbę zignorowania go uznaje za drobne nieporozumienie, które należy bezzwłocznie wyprostować. Zabiegi pielęgnacyjne i kokardki znosi z godnością władcy, który rozumie, że korona zobowiązuje. A najzabawniejsze jest to, że cały ten tupet ma drugą stronę: serce stanowczo za duże jak na to małe ciało. York przywiązuje się bez reszty, chodzi za Tobą krok w krok i potrafi pilnować Cię z oddaniem psa dziesięć razy większego. I to jest właśnie ta wzruszająca rzecz w tej rasie: tyle odwagi, tyle charakteru, tyle miłości — w istocie tak kruchej, że trzeba ją chronić bardziej, niż się wydaje. Bo york ma w sobie ducha lwa zamkniętego w ciele, które naprawdę łatwo skrzywdzić.

I tu zaczyna się rzecz, którą przy małych psach najłatwiej zlekceważyć, a która ma ogromne znaczenie: u psa ważącego niecałe trzy kilo każdy gram to potęga. „Mały" kawałek sera, dla nas dosłownie kęs, dla yorka bywa równowartością sporego posiłku — kilka takich „drobiazgów" dziennie i jego smukła sylwetka rozpływa się w oczach. Do tego dochodzą zęby: w tak ciasnym pyszczku bardzo łatwo o kamień i kłopoty, a problemy dentystyczne to jedna z najczęstszych bolączek rasy.

Małe ciało ma jeszcze jedną cechę: pracuje na bardzo wysokich obrotach i nie ma praktycznie żadnych rezerw. Dlatego york — zwłaszcza szczeniak albo maluch przy dolnej granicy wagi — jest podatny na hipoglikemię, czyli nagły spadek poziomu cukru we krwi. To stan naprawdę groźny, ale łatwy do opanowania, gdy się o nim wie: sygnałem ostrzegawczym są drżenie, osowiałość i chwiejny krok, a pierwszą pomocą — odrobina pasty glukozowej lub miodu wtarta w dziąsła i telefon do weterynarza.

Bo Yorkshire terrier da Ci jedną z najbardziej nieproporcjonalnych rzeczy na świecie: ilość serca, charakteru i lojalności, która kompletnie nie mieści się w jego rozmiarze. Ten maleńki pies będzie Cię bronił, rozśmieszał i rządził Twoim domem z gracją dyktatora w miniaturze — i ani przez chwilę nie pomyśli, że jest do tego za mały.

Twoja rola jest prosta i czuła zarazem: zaopiekować się tym kruchym ciałkiem tak dobrze, jak on opiekuje się Tobą. Bo przy odrobinie troski york zostaje na długo — kilkanaście lat małej, hałaśliwej, ogromnej miłości, która do końca będzie głęboko przekonana, że to ona jest tu największa.